|
De Zick mut na´n Bock
von L. Henrichs
Warm wier´d jo an düssen Dag, bruttich warm. Abe grad an düssen Dag möss us Pestor na Hössen. Nu ha´n wi dat Johr fifunföfftich; - do wör sik nich mol äben sau in´t Auto set´t un losjogt, nä mit´n Forrrad günn dat
dorhen. De Stroten wirrn ok nur mit Plortersteen un Mollesand anne Siet, von wegen Radweg un sau, dat gäf dat nich. So quäl he sik nu mit sien old Rad dan´n Rinnenbarg hoch, 25 Grod in´n Schatten, Klok elm middachs;
schümpt un schwed´t het he, obe dat nütz ja nu alln´s nix.
As he nu belütten boob´m ankom´m dä, wo de Busch anfangt, denkt he sik sau, nu muß´t dik irst mal utraun, sünnst krist noch en Herzklabaste. Als he sick
dat nu´n betten bequem moken will,
do süt he, wie von de annern Siet von´n Rinnenbarg een Fru ropkümmt, ok mit´n Forrad.
An´t Rad anbu´n hät se ehr Zick. Vo´n wieden könn man al hör´n, wies schümpt het mit
ehr Veih. De Zik tröch taurüch un se troch vör, so günn dat jümmer hen un her. Gauden Dach, Behrens Mudder, wot heft se denn vör mit de Zick, sä us Pestor tau ehr. Ach Herr Pestor, gauden Dach ook, annertalf Stund´n
bin ick ar inne gan mit dat Veih, un nu düsse Hit dobie, ick will na Seborg, de Zik mut na´n Bock un wat mutt dat mutt, dat weet se je ook, Herr Pestor.
Jo gewiss, Behrens Mudder, aber saufäl wi ick weet, heft
se doch ook en Kerdl to Hus - kann he denn dat nich moken mit de Zick, frog he. Wot Herr Pestor, wot häft se seggt, min Mann, Herr Pestor, nee nee, se sünd ja woll en richtig Swien, Herr Pestor, greip ehr Fohrrad un
de Zick un af günn´t mit ehr.
Oh Gott dach us Pestor, nu häf ick woll watt verkehrt´s sächt, au au wie kann mick dat nur sau rutrutschen - dat hät se abe nu ganz vekehrt vestohn.
He set´t sick nu ook wedder
up sien Rad un denkt do nu dan´n ganzen Wech an über no, wie sauwat nu passieren könn. Als he nu in Hössen ankummt, geit he tauerst in´n Kraug um wat fer´n Döst tau daun. Do sütt he an´n Stammdisch en por Bur´n ut
Hössen sitten, de woll ook Döst harr´n. Herr Pestor, set´t se sick man hier dortau un vertell´n se uns, wat´t Neget gifft - se sünd jo derschwed´t, wot möt´t se denn ook inne Middachstiet rumfeur´n, nu drinkt se man
erst mal wat. Jo, dat will ick daun, sägt he un bestell sick watt bien Kreuger. Nu will ik mal vetelln, wot ik eben beläwt häf.
Und nu vetällt he de ganz Geschicht un frogt am Enne, wie schall ick ut de Soak nu
wedder rutkum´m. De Burn de kiekt sick an, schüddeln dan´n Kopp, een plinkt dan´n annern tau, un fangt al an tau lachen, luthals lachst se nu un de Kreuger ook mit.
Jo Herr Pestor sä de Kreuger, mit Tronen inne
Ogn, da mött´t se woll sülmst kieken, wie se door wedder rutkömmt. Ja , so wat dat woll utgohn, sä de Pestor. An annern Sünndag is Behrens Mudder nich inne Kerk. Dat is ja woll´n betten komisch dacht us Pestor, nu
is se mik woll richtich bös.
Veir Weeken hätt´t durt, do wär se wedde op ehr´n olen Platz. Nad´n Gottesdienst geit us Pastor op Behrns Mutter tau un frogt, sind se mick denn nu jümme noch dull bös?
Wot heit
hier bös, sä se, dat häv ick all lang wedder vegetten, wat se door tau mick sächt häm´m, obe mit mien Kerdl häf ick dat ook noch beschnackt, un de hät sächt, se schölkt sik nich um allen Kreinschied kümmern, wat se
nix angeit.
|
