|
Meyers Mudder un de nege Popst, oder wie Oma Meyer zu ihrem neuen Klo kam
... eine kleine wahre Geschichte von L. Henrichs
Inne föftiger Johr wär dat allenthalben sau, dat överall umbut wör. We wöhnten dormals in us
ole Burenhus und alln´s wär noch sau, wie vör hundert Johr - de Köök, dat Flett, de Stub`n und
ok dat Klo. Klo
hätt dat dormols nich heeten, de olen Lüt häft Popst sägt; us Nober hätt Plumpsklo dortau sägt; und düsse Popst wär nich in´t Hus, nee, he wär öbern Hoff, in´n Swinstall.
Besonners inne kole Johrestied, bie Is un Schnei wär dat keen Vegnögen, do hentaulopen.
Finnen könn man em glieks - de gröne Dör mit dat Hart inne Mitt, wär nich tau öberseehn.
Nu jedoch wär dat anne Tiet,
mähn mien Mudder, ´n annert Klo mut bout warrn ober in´t Hus un nich wedder in´n Stall. Aber modern schall dat all wäsen, sau mit Woter-Speulung, mit witte Kacheln un blanke Hokens un Waterhohns, mit Heizung un
sowatt.
Nü günn dat jo ok bald los. De ole Melkkommer wör utkramt un mit´n Tollstock ward nu hen un her mät, wie dat woll alln´s an besten rin passt. Düsse Wand mut rutkloppt warrn und düsse mut vesett warrn, so
gün dat jümme hen un her.
Betieden wärn wi uns ok eenig un dann günn dat endlich los. De Murmann hätt dat alln´s suttje trechtmurt un hinneher veputzt. De Klempner hät siene Rohrn verlägt und de Discher hät de
Dör un dat Fenste inbut un de Arbeiten günnen flink verran.
Alle poor Dage kiegt gau min Großmudder umme Eck, na, wie wiet sünd de Handwarkers denn all? Oh dat sütt ja all goot ut, oh gottogot watn Upwand för sün
lütt´n Popst - saufeel Rohren un Kabels, wat dat woll watt, wenn ich door man noher mit trechtkomm, dat glöv ick noch gor nich ober ick kann jo jüst ok ob dan´n olen Popst gohn.
Ne ne, hav ik seggt, en olen gift dat in veer Weeken nich mehr, nur noch düssen! Un sau wär
dat dann ook, alln´s wär nu sauwied fardig un nu harrn wie ein neget Klo, ein WC,
eine richtige Toilette.
Sau Oma, nu kumm man mol her, jetzt will ich dik dat mol vetelln, wie dat nu geit - pass op -
tauerst mookst Du dann´Deckel up un dann setts´t du dik dorupp, bist du fardig nimmst du dat Pepier hier vonne Rull, und vunwegn mit Zeitungspepier - dat gift dat nu ok nich mehr, do vestoppt blos de Rohr´n.
Hinneher mußt du hier anne Kä trecken - nu lopt dat Woter, dann geist du an dat lüttje Waschbecken und speulst dick de Hän´n af, wegen de Hygene un so. Seeb licht hier un´n Handaug hängt hier ok an´n Hoken. Hinneher
mokst du dat Licht ut und de Dör mokst du dann ook tau, so eenfach is dat.
Na ja, sä se, wenn ich dat man alln´s begriep, ick weet nich, ik weet nich. Dree Daag sind vergahn un ick frag nu uns Oma, wie dat nu so
allns geit mit dat Klo u ob se ook taufreen is domit. Jo jo, seggt se, dat is jo woll allns tauschön, nu mutt ick nich mehr mit de Petroliumslücht abends übern Hoff lopen no´n Post hen und de kole Wind sust mik ook
nich mehr am Hinnersten vebie,
tauschön. Obe een mut ik dik doch noch säng´n, du mußt dat Woter noch en betten anners instelln, dat lopt tau flach af, ik mut jümme noch mit dat Pepier nawischen. Oma hev ick
sächt, Oma - dat Woter ist taun Saubermoken von´t Becken, nich för dien Mors, dortau mußt du dat Pepier nähm.
Ja, nun wär dann ok alln´s klor.
Fief Wecken later wär Kaffeedrinkernomiddach, all de olen
Rentners ut de Noberschaft säten bi us inne Stuf, as ick vonne Arbeit no Hus keum. Na, denk ick, go man mol rin und säg mal gauden Dag.
Anne Dör hör ick nu, wie mien Großmudder seggt: Also dat will ick jück
säng´n - de nege Popst is ja wunneschön, wenn du mol keen Tiet häst, kannst du bie´t Schieten ok noch de Zeitung läsen, un koole Feut krist ook nich... tauschön, eenfach tauschön.
|
