|
de Müüs danzt opp‘n Disch
Eene kleine pattdeutsche Geschichte, v. L. Henrichs
Is de Katt nich to Hus, danzt de Müüs op‘n Disch. Sau is dat mannigmols. As us ole Katt nu doot wir, harn de Müüs
an‘n Heunerstall en gaud Lewen. N‘ lütt betten von‘d Fudder fallt jümme dor bi aff un dat rickt ut fer der Müüs, taun Övelewen. Sau geit dat nich wiede, sächt mine Fru, n‘neege Katt
mut her, egol wie, am leifsten n‘ Maikatt. Over in Harwst gift dat je nu keen Maikattn.
Biet Zeitungläsen fallt mi nu up, dat ‘n Katt veschenkt warn schall. Oh, häv ick dacht, nu man los, dor
raup man gau mol an, mol kieken, wat dat nu so up sik hät, mit de Anzeig‘.
Nu, ick frog dor og an und de Fru vetellt mi, datt se ‘n lütten Koder veschenken will - he kann sick mit ehr‘n
annern Koder nich vedräg‘n. Ick schöll em man mol ankieken un könn em og gliks affholn, se will ok nix dor fer häm. Nu, ick sett mick in min Auto un feur ook los, no Bämsen hen. Als ik dor nu ankomm
steiht de Fru mit dan‘n lütten Koder all anne Husdör un sächt tau mi, hier isse, de lüttje Dübel, n‘ richtigen Striethammel isset, nix kannst em gaudmoken un mannigmol bitt he oog tau obe ick denk, he ward
genaug tam. Gern woll ick em jo beholn abe mit usen olen Koder kann he nu gor nich utkom‘m. Ik kiek mi dan‘ lütten Koder nu an un frog, wo hei denn herkümmt, he sütt jo ‘n
betten fremdländisch ut.
Jo sächt se, dat is sau mit em, ik häv em von us Nobersch, ehr Kinne häft em mit ut‘n Urlaub ut Marocko mitbröcht un nu kann he sick mit ehrn Hund nich vedräg‘n, nu
häft wi em und we könt em nu oog nich beholn. Brukt Se denn een Katt, wilt Se dan‘n nu häm‘ ?, frogt se. Nu wüss ick oog nich so recht, watt ick nu säng‘n schöll.
Possierlich wir he jo un flink un mobil. Abe wie‘n lüttje Wildkatt sütt he jo nu doch woll ut mit de düstern Streifen in‘t Fell un denn de langen Been, ick weet nich, ick weet nich, wat ick mik dor woll
int Hus hol, däch ick sau. Aber ‘n Katt mutt her, hät min Fru sächt. Na gaud, häv ick sächt, ick will em woll häm‘m. Nähmt se em man gliks mit, ick will dor oog goor nix fer krieg‘n, sächt se
noch. Nu häf ick em up dann Bifohrersitz sett‘ un los günnt. Keen twee Minuten hät he dor sitten bläm, do wir he all unnerweg‘ns - rumturnt hätt he derch‘t Auto von vörn no hinnen und
trüch. Endlich wirn we to Hus ankomm‘. Nu häf ick em irst mol sine neege Heimot zeigt und em henwiest, wo he nu wöhn scholl - in‘n Windegorn, dor is dat jümme schön warn in un n‘ egen Ingang
un Utgang hätt he dor oog. Kum har he sik dat alln‘s ankeken, günnt ook all los: He günn anne Gardienen up un dal un up de Planten los un hät door rinbetten un de Kralln an scharp mookt. Sowatt
wern wi jo nu von use ole Katt gor nich gewöhnt un deshalb gäv dat nu ok strenge Uplogen för da‘n lütten Koder. Ick häv em sächt, wenn he sick nich beedert, kummt he int Heim. Ober dat mut he woll
öbehört hä‘m, he wir in sien Temprament nich tau bremsen. Wir he mol buten, wir keen Boom un kenn Husdack tau hoch vör em - he wir öwerall mol. Mannigmol häv ick glöwt, he is woll in‘n Kopp ‘n
betten mall. Een Dag‘s wir he nu bi mick in‘ Heunerstall biet Heunerfuddern und schwupp, har he en Muus fung‘n. Deubeljohr häf ick dacht, düsse lütje Kerl, dat fangt je gaut an mit
em, so mog man wiede. Un so wird‘ dann ok. He keum woll bald jeden Dach an, mit ‘n Muus int Mul und legt mi de upp‘n Trittsteen anne Husdör. So günn dat ne lange Tied recht gaut mit em. He
har sick ook schön inläft bi uns. Abe mannigmol speelt he ‘n betten verückt. Wenne Awens bi us öbern Hoff geist, springt dick de Koder von hinnen anne Been an, als ‘n Hoffhund un bitt dick inne
Böx. Sünd mol fremme Lüd bi uns, sächt de jümme: Oh, ist das aber ein liebes Tier. Jo, säg ick denn, foot se em man mol an, denn makt se obe, wie leef he is. Im Groten un Ganzen könnt wie nu
ganz gaut mitn‘anne utkom‘. Veer Johr is he nu ar bi us, un hört all lang tau Femilje dortau. Mit‘t Müüsfangen is dat sonne Soak. He ward nu alln betten behäbig, he is jo meist randum jümme
satt. Kattenfudder is jo ook eenfacher un bequemer tau krieg‘n, als Müüs fang‘n, dat weet he nu ook - freten und slapen, an‘n lewsten dan‘n ganzen Dag.
Mannigmol denk ik noch an de Wör von
de Fru ut Bämsen, wot se woll meent hett, als se em so wechlöwt hett - dan‘n lütten Striethammel.
Nu häft wi n‘ poor Muusfallen köft, een‘ mut ja nu de Müüs fang‘n, nu bin ick dat!
Wot
hept wi dor nu von lehrt: Fudder dien Katt nich tau fett, süss danzt de Müüs opp‘n Disch, oog wenn de Koder tau Hus is ......
|
